شعر طنز مدیریتی

شنیدم رئیسی گرانمایه بود

که غمخوار مرئوس دون پایه بود

نه اهل ریا و نه مست غرور

نه چون برخی از همگنان بی شعور!

دو چشمش پر از اشک و دل، ریش ریش

که خوردی غم کارمندان خویش

اتاقش نه چون مخزن راز بود

درِ آن به روی همه باز بود

نگویی مرا :«از نشانش بگو!»

چه گویم؟ ندارم نشانی از او!

همان اوّلِ شعر، عارض شدم:

که من هم شنیدم، ندیدم خودم!